Dramat 1998

Bohaterem filmu jest pół Francuz pół Amerykanin - Guy walczący w byłej Jugosławii. Jest trochę znudzony i zmęczony walką. Guy przyłącza się do swojego serbskiego partnera Gorana. Obaj biorą udział w wymianie zakładników. Ciężarną Muzułmankę zgwałconą przez Serbów wymieniają na Verę - Serbską nastolatkę w zaawansowanej ciąży, zgwałconą przez Muzułmanina. Mają za zadanie bezpiecznie dowieść ją do domu. Goran obwinia dziewczynę za to co się stało. Próbuje ją uderzyć. Nagle dziewczyna zaczyna rodzić. Amerykanin ratuje dziewczynę przed okrucieństwem Gorana, zabijając go. Oboje muszą uciekać przed zemstą Serbów.

Jest 31 grudnia 1999 roku. O północy ma nadejść koniec świata. Choć jest już blisko, wciąż świeci słońce... co jest dość dziwne. Ogłoszona dwa miesiące wcześniej wiadomość wywołała szok. Wybuchła panika, powstało zamieszanie. Instytucje publiczne podupadły, sklepy, restauracje, środki transportu świecą pustkami. Nie można znaleźć taksówki, nie ma nic w telewizji, telefony są poza zasięgiem. Z czasem przerażenie zmieniło się w akceptację. Przed nadejściem ostatniej nocy zostało do załatwienia już tylko kilka istotnych kwestii: gdzie będziesz o godzinie "0"? Co będziesz robił i z kim? Patrick (Don McKellar) usiłuje wykręcić się od kolacji z krewnymi. Craig (Callum Keith Rennie) posiada listę wyczynów seksualnych które chce przeżyć przed końcem. Sandra (Sandra Oh) próbuje dotrzeć do domu, by wypełnić zawartą z mężem Duncanem (David Cronenberg) umowę. A czas ucieka.

Po przejściu na emeryturę James Whale (Ian McKellen) odsuwa się od towarzyskiego życia Hollywood. Prowadzi teraz spokojne życie w swojej rezydencji, a wolne chwile poświęca malarstwu, które zawsze było jego pasją. Pewnego dnia zatrudnia młodego ogrodnika, Claya (Brendan Fraser). Zafascynowany niezwykle przystojnym mężczyzną artysta prosi go, żeby ten dla niego pozował. Spędzają w pracowni długie chwile i powoli się zaprzyjaźniają. Jednak Clay zadaje dużo pytań, które przywołują wspomnienia i budzą demony z przeszłości. Demony, które przyczyniły się do sukcesu artystycznego Jamesa Whale, ale które odcisnęły też na nim bolesne piętno.

Zaniedbany, dwukondygnacyjny dom przy podrzędnej ulicy w jakiejś "dziurze" w północnej Anglii. W domu tym co rusz "strzelają" bezpieczniki albo robi się krótkie spięcie. W tych opłakanych warunkach mieszkają dwie niewiasty. Mari (Brenda Blethyn) jest leciwą i gderliwą wdową, wciąż jeszcze łudzącą się, że swymi warunkami zewnętrznymi zwabi mężczyzn. Usta się tej kobiecie nie zamykają! Swoim gadulstwem doprowadza do tego, że jej nieśmiała, zamknięta w sobie córka - "Mały Głos" (Jane Horrocks) - bardzo rzadko się odzywa albo nic nie mówi...

Dla większości licealistów, przez cały czas trwania nauki, liczy się tylko jedno - imprezka. A ta największa i najistotniejsza odbywa się zawsze na zakończenie nauki. Właśnie nadszedł ten dzień dla Prestona, Kennego, Williama i Amandy, jednak każdy z nich, ma dziś do wypełnienia inne zadanie.

Honda i Smokey to rodzeństwo, a Helen i Martin to para byłych kochanków. Ich drogi przetną się w małym, nadmorskim miasteczku. Honda jest niemową i jest zafascynowany starszą od niego Helen. Smokey natomiast jest wokalistką w lokalnym zespole i zaczyna ją pociągać Martin, tajemniczy nieznajomy, który po dziewięciu latach wraca do miasteczka. Wszystkie skrywane sekrety wyjdą na jaw i doprowadzą do tragicznego finału.

Film opowiada historię trójki sióstr. Każda z nich chce na swój sposób uporządkować swoje życie. Joy mieszka w domu swoich rodziców, którzy przenieśli się na Florydę i tam dogasa ich małżeństwo. Sama rozpaczliwie poszukuje miłości, ale wplątuje się w romans z rosyjskim emigrantem i złodziejem, Vladem. Trish jest świetną gospodynią domową, ma męża psychoterapeutę i dzieci. Pozornie idealna rodzina, ponieważ mąż jest pedofilem. Helen natomiast jest znaną i popularną pisarką, która szukając pomysłu na nową książkę, zaczyna prowadzić, przez telefon, erotyczną grę z nieznajomym.

Rząd Stanów Zjednoczonych stworzył szyfr, niemożliwy do złamania. Przynajmniej tak im się wydawało, do czasu aż poradził z nim sobie dziewięcioletni autystyczny chłopiec. Rząd stara się za wszelką cenę utrzymać to w sekrecie.

Telewizyjna inscenizacja klasycznej już pozycji polskiej dramaturgii współczesnej. „Rozmowy przy wycinaniu lasu” miały swą prapremierę w 1975 roku w warszawskim Teatrze Kwadrat, w reżyserii Edwarda Dziewońskiego. Opowieść o drwalach, wiodących żywot na leśnej polanie, daje kwintesencję rzeczywistości, w której sztuka powstała, a także odnosi się do dnia dzisiejszego. Rozmowy o rybach, o tym i owym wypełniają czas drwalom, których głównym zajęciem jest czekanie. Codziennie czekają, aż przyjedzie Siekierowy i rozda im narzędzia pracy, by po zakończonej dniówce znów je zebrać. Drwale nie mogą się nadziwić, że w carskiej Rosji jeden student, co zarąbał dwie kobiety, miał swoją siekierę, całkiem na własność. Tę historię – czort wie, czy prawdziwą – wyczytał Bimber w książce, którą wypożyczył z biblioteki. Jak 200 książek przeczyta, może wygra w nagrodę piłkę do futbola albo nawet wycieczkę, i to w obie strony. Kłopot w tym, że w bibliotece jest tylko 47 książek i trzeba parę razy obrócić. Bimber zaczyna już trzecią kolejkę i nie oszukuje, czyta naprawdę – tak jak wtedy, gdy pił, zawsze do dna, uczciwie. Domorosły filozof Macuga, naiwny Dunlop i lizus Zyzol chętnie słuchają różnych krwawych opowieści albo bajek o królewnach przecudnej urody i kapiących złotem pałacach. Bajki ładnie opowiada pan Siekierowy, a najładniej – pan Gajowy, tak że można słuchać na okrągło.

Policja odnajduje zmasakrowane ciało kobiety, której morderca pozostaje nieuchwytny. Jak się okazuje zamaskowany psychopata, dopiero się rozkręca i wkrótce kolejne panie giną okropną, ale zabarwioną erotyzmem śmiercią.