Dramat 2012

Cobra, Negro i Mazinga to trójka doświadczonych policjantów z jednostki Riot Squad, która pilnuje porządku na ulicach Rzymu. Walcząc z agresywnymi kibolami i skinheadami, mężczyźni sami często uciekają się do przemocy i nadużywania władzy.

Carmina to świetna babka. Nie boi się niczego, z wyjątkiem cmentarzy. Pali jak komin i gada jak najęta. Ma dystans do siebie i do życia, nieprzeciętne poczucie humoru, zaraźliwy śmiech, wielkie serce i ułańską fantazję. Jej córka Maria ma 22 lata, brak konkretnych planów na życie i 4-letnią córkę, a mąż Antonio nadużywa alkoholu wbrew zaleceniom lekarzy. Carmina ma też duże kłopoty finansowe. Bar w Sevilli, którego jest właścicielką, raz po raz okradają nieznani sprawcy, a agent ubezpieczeniowy zawsze znajduje jakąś wymówkę, żeby nie zwrócić jej pieniędzy. Kobieta obmyśla plan, który, jeśli się powiedzie, uratuje rodzinny interes...

Mounir jest Marokańczykiem, ale mieszka w Belgii od lat. Małżeństwo siostry Mounira, które umożliwiło obojgu otrzymanie odpowiednich dokumentów, istnieje tylko na papierze, ale jego relacja z jej mężem jest bardzo bliska. Doktor Pinget jest dla chłopaka jak ojciec, którego nie miał: daje mu dach nad głową, wspiera go i łoży na jego utrzymanie. Kiedy Mounir poznaje Murielle, mimo ich młodego wieku uczucie wygrywa: szybko pobierają się, dziewczyna zachodzi w kolejne ciąże. Zależni finansowo - i psychicznie - od doktora Pingeta, niemający dla siebie czasu, zakrzyczani przez dzieci małżonkowie niepostrzeżenie stają się sobie obcy. Film Lafosse’a mówi o tym, jak maleńka czarna plamka na duszy potrafi przemienić się w czarną dziurę. I o tym, że w związku nie wystarczy na siebie patrzeć - trzeba się widzieć.

Współczesna Brazylia, jedno z tamtejszych wielkich miast. Dzielnica klasy średniej. Życie w filmie Filho - precyzyjne, chłodne, rozgrywające się w przestrzeni brazylijskiego osiedla - wydaje się wyjątkowo poukładane. Większość domów należy do tej samej rodziny. Ci, którzy je wynajmują, funkcjonują w klanowej wspólnocie, odgradzając się od zewnętrznego świata. Jednak ulice są niespokojne, dochodzi do aktów wandalizmu i nagle mieszkańcy idą po – zdawać by się mogło – rozum do głowy. Pewnego dnia w okolicy pojawia się prywatna firma ochroniarska, która proponuje mieszkańcom swoje usługi. Kto jednak i przed czym powinien tu być chroniony? I czy nowi ochroniarze rzeczywiście gwarantują mieszkańcom bezpieczeństwo? Nowoczesna, bezosobowa architektura, pełna drzwi, okien i krat, staje się metaforą emocji bohaterów. Za wysokimi ogrodzeniami ciągną się puste, wąskie korytarze, wypełnione przez tytułowe "sąsiedzkie dźwięki". Te głosy działają na wyobraźnię, w sterylne przestrzenie wdziera się pragnienie zemsty wykorzystanych i oburzonych. Reżyser potęguje uczucie niepewności, sprawnie myli tropy, coraz głębiej wciąga widza w swoją grę, zapowiadającą nieuchronną katastrofę.

Mahmoud był w lutym 2011 roku wśród zmanipulowanych przez reżim Mubaraka uzbrojonych bojowników, którzy zaatakowali protestujących na placu Tahrir. Po tym wydarzeniu stracił pracę i spotkał się z ostracyzmem ze strony własnej społeczności.

Suszenja, wiejski pracownik kolei, zostaje niesłusznie oskarżony o kolaborację. W związku z szerzącymi się plotkami o jego rzekomej zdradzie, dwaj partyzanci - Burow i Wojtek - wychodzą z lasu, aby dokonać odwetu. Gdy jednak udaje się im dopaść swą ofiarę i zaprowadzić do lasu, sami wpadają w zasadzkę, a Suszenja jest zmuszony samodzielnie zmierzyć się z rannym wrogiem. W głębi pierwotnej puszczy, gdzie kategorie "przyjaciel" i "wróg" nie istnieją, a granica między zdradą a bohaterstwem jest niewidoczna, Suszenja postawiony zostaje przed koniecznością dokonania trudnego wyboru pomiędzy dobrem a złem. We mgle powstał na podstawie powieści o tym samym tytule białoruskiego pisarza Wasylija Bykowa.

Szalony rok 1968 zmienia oblicze świata. Uliczne protesty, hippisi, narkotyki i wojna w Wietnamie. Na antypodach rdzenni mieszkańcy Australii wreszcie otrzymują prawo do głosowania. Cztery Aborygenki z zabitej dechami wioski - utalentowane, żywiołowe siostry McCrae - marzą o światowej muzycznej karierze. Plan wydaje się kompletnie abstrakcyjny, aż do chwili kiedy los stawia na ich drodze łowcę talentów, Dave’a Lovelace’a. Dave nie ma co prawda wyczucia rytmu, ale za to ma wielką wiedzę na temat muzyki soul oraz dobre serce. Postanawia zrobić z Aborygenek australijską odpowiedź na amerykański girlsband The Supremes. W pierwszą trasę manager i jego nowe podopieczne, The Sapphires, wyruszają do… Wietnamu, aby tam występować dla amerykańskich żołnierzy.

Lazurowe Wybrzeże. Rok 1915. U schyłku życia Pierre-Auguste Renoir (Michel Bouquet) popada w udrękę, po stracie żony, od ciągłych bólów stawów i dodatkowo ta straszna wiadomość, że jego syn Jean (Vincent Rottiers) został ranny na wojnie. Ale pojawia się Andrée (Christa Theret), pełna witalności o promiennej urodzie, jego ostatnia modelka i źródło niezwykłego odmłodzenia.

Lata 60. XX wieku, Alabama. Po blisko 30 latach samotnego wychowywania czwórki dzieci Jim Caldwell (Robert Duvall) dowiaduje się, że żona, która go opuściła i przeniosła do Anglii, nie żyje. Jej ostatnim życzeniem był pochówek na ojczystej ziemi. Jim zgadza się wypełnić ostatnią wolę marnotrawnej żony. By pożegnać matkę zjawia się wyklęty przez Jima syn Carroll (Kevin Bacon), jego brat, as lotnictwa Skip (Billy Bob Thornton) oraz ulubieniec tatusia Jim Junior-Jimbo (Robert Patrick). Przyjeżdża również ich siostra, znudzona ustatkowanym życiem pani domu Donna (Katherine LaNasa). Jednak na pogrzeb zmierza także założona w Anglii druga rodzina zmarłej: pan Bedford (John Hurt), jego córka Camilla (Frances O'Connor) i syn Philip (Ray Stevenson). Kilka spędzonych wspólnie dni pozwala im poznać się bliżej, niż mogliby przypuszczać.

Naszpikowany akcją thriller o byłym żołnierzu przydzielonym do ochrony sieroty, która była świadkiem okrutnej zbrodni.