Filmy Gruzja

Czterdziestolatek wciąż mieszka w domu z rodzicami. On i jego najlepszy przyjaciel wydają się nie mieć szczęścia w znalezieniu prawdziwej miłości. Przyjaciel angażuje go w umówioną przez internet randkę w ciemno.

Nierozłączne, Eka (Lika Babluani) i Natia (Mariam Bokeria) mieszkają w Tbilisi. Gruzja, po upadku Związku Radzieckiego, to kraj wojny w Osetii i Abchazji. Jednak sen z powiek spędzają im nie ruchy wojsk, a domowe konflikty. W wieku 14 lat żyją jak wiele młodych dziewczyn. Ich losy, związki rodzinne, sposób zachowania doskonale wyjaśniają naturę Gruzji. W obliczu męskiej dominacji, walczą o swoją wolność z energią i siłą młodości.

Prezydent (Misha Gomiashvili) przez lata rządził silną ręką, ciesząc się jednocześnie z przywilejów władzy. Po latach pławienia się w luksusie, niespodziewanie zostaje obalony w wyniku zamachu stanu. Mężczyzna i jego wnuk (Dachi Orvelashvili) uchodzą z życiem, lecz zostają zmuszeni do ucieczki. Upadły prezydent musi teraz przedostać się na wybrzeże, gdzie czeka na niego statek, którym będzie mógł bezpiecznie opuścić swój kraj. Podróż jest dla niego okazją, by lepiej przyjrzeć się ludziom, którymi do tej pory rządził.

To artystycznie ascetyczny dramat zawierający ledwie kilkanaście linijek dialogu. Film porównywany przez krytyków do dzieł Tarkowskiego, Bressona i… Szekspira. Film przenosi nas nad graniczną rzekę Inguri, dzieląca Gruzję od Abchazji. Jest 1992 rok, trwa wojna abchasko-gruzińska. Na jednej z wielu wysepek w środku nurtu rzeki mieszka stary, gruziński rolnik Abga (İlyas Salman) i jego nastoletnia wnuczka Asida (Mariam Buturishvili), którzy usiłują uprawiać na niej kukurydzę. Otaczają ich patrole wojskowe obu stron. Pewnego dnia dziewczynka odkrywa że na wyspie ukrył się młody, gruziński żołnierz. Idylla Kukurydzianej Wyspy się kończy.

Grupka amerykańskich podróżników przemierza bezdroża Gruzji. Niespodziewanie jeden z nich następuje na minę lądową. Mężczyzna jest w potrzasku, gdyż zejście z miny i choćby najmniejszy jego ruch może spowodować wybuch. Gdy w miejscu zdarzenia pojawia się tajemniczy, miejscowy mężczyzna, sprawy zaczynają się jeszcze bardziej komplikować.

Rok 1992. Młodziutka Dina (Natia Vibliani) żyje w małej gruzińskiej wiosce w górach Kaukazu, w której rządzi tradycja. Dziadek wybrał za nią męża. Kiedy jednak przystojny Gegi (George Babluani) wraca z wojny, Dina zakochuje się w nim bez pamięci. Para postanawia razem uciec. Z dala od domu rodzi się ich dziecko. Niestety Gegi szybko umiera, a jego ukochana zostaje sama. Zgodnie z tradycją wdowa musi przyjąć oświadczyny pierwszego mężczyzny, który poprosi ją o rękę. Dina zmuszona jest porzucić swoje stare życie i ukochane dziecko.

W zwykłym społeczeństwie patriarchalnym w Gruzji trzy pokolenia żyją pod jednym dachem. Wszyscy są wstrząśnięci, gdy 52-letnia Manana (Ia Shugliashvili) postanawia wyjechać z domu rodziców i żyć samotnie. Bez rodziny i męża zaczyna podróż w nieznane.

Współczesne Tbilisi. April (Khatia Nozadze) ma trzydzieści cztery lata i zarabia na życie jako prostytutka w luksusowym hotelu. Pewnego dnia poznaje tam Dije (Daniel Antony Onwuka), młodego imigranta z Nigerii. Chłopak wierzył, że zmierza do stanu Georgia w Stanach Zjednoczonych. Splot nieporozumień sprawił, że wylądował on w dalekiej i obcej Gruzji. Między April i Dije rodzi się niespodziewanie uczucie. Każde z nich wierzy, że mają szanse na lepsze życie. Pełen prawdziwych emocji dramat o dwójce zakochanych ludzi na życiowym zakręcie. Mimo wielu przeciwności losu, każde z nich stara się znaleźć swoje miejsce w świecie i zawalczyć o swoją miłość.

Ten impresjonistyczny dokument kreśli sugestywny obraz życia w Chiaturze – częściowo opuszczonym górniczym mieście w zachodniej Gruzji.

Historia filmu oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce podczas rosyjskiej interwencji wojskowej w Gruzji w 2008 roku. Niedaleko Tbilisi leży wioska Shindisi. To miejsce, w którym rosyjskie siły okupacyjne oblegały wojska gruzińskie po ogłoszeniu korytarza pokojowego. W Shindisi wojsko rosyjskie narusza tzw. korytarz pomocy humanitarnej, dzięki któremu ranni mogą dostać pomoc, a zabici mogą zostać godnie pochowani. Rosjanie nie przestrzegają zasad i podstępnie otwierają ogień. Zwykli mieszkańcy wioski podejmują ryzyko ratowania rannych żołnierzy gruzińskich. Opowieść o człowieku nieświadomym swojej wewnętrznej siły, który stał się bohaterem w całym znaczeniu tego słowa.