Romans 1991

Film ukazuje 36 godzin z życia Chopina, które kompozytor spędza w posiadłości George Sand w Nohant. W tym dniu miłość obojga bohaterów kończy się, a wraz z nią kończy się twórczość kompozytora, który na parę lat przed śmiercią umieścił na papierze ostatnią nutę. Tę właśnie George Sand nazwała "La note bleue".

Belle jest inteligentną i piękną młodą kobietą, która ucieka w świat książek, aby wyrwać się z szarego prowincjonalnego życia. Gdy jej ojciec gubi się w drodze do domu i trafia do zamku straszliwej Bestii, dziewczyna zgadza się zająć jego miejsce. Z pomocą zaczarowanych mieszkańców zamku - wśród których są: imbryk, świecznik i zegar kominkowy - odkrywa, że Bestia skrywa ludzkie serce, jest bowiem księciem, na którego rzucono zły urok...

Bohaterka filmu, Alicja Strzałkowska, poznaje w czasie wakacji Anglika, lekarza, który proponuje jej małżeństwo. Dziewczyna szybko podejmuje decyzję o wyjeździe. Sprzedaje cały swój dobytek i wyrusza na Zachód w poszukiwaniu lepszego życia. Okazuje się jednak, że "narzeczony" dawno zapomniał o wakacyjnej obietnicy. Alicja przypadkowo poznaje Aidena. Drobny przestępca, pogrążony w długach, nie jest odpowiednim partnerem, z którym można budować przyszłość, w każdym razie nie taką, o jakiej marzyła Polka. Alicja nie ma jednak wyboru. Nie chce wracać do kraju i decyduje się na fikcyjny ślub z Aidenem, z czego wynika mnóstwo problemów. Przede wszystkim dziewczyna musi szybko zdobyć pieniądze, by zapłacić za "papierowe małżeństwo", zwłaszcza że mąż popadł właśnie w tarapaty finansowe. Ścigają go wspólnicy ze świata przestępczego, którym jest winien sporą sumę. Aiden postanawia zamieszkać z żoną do czasu odzyskania całej gotówki. Choć Alicja nie jest zadowolona z takiego obrotu sprawy, nie może wyrzucić natręta, który oficjalnie jest jej mężem. Z czasem między obcymi sobie ludźmi rodzi się jednak głębsze uczucie.

Dziennikarka Rebecka dowiaduje się, że jej mąż miał niegdyś romans z jej matką, Becky. Wkrótce dochodzi do tragedii i mężczyzna zostaje zamordowany.

Sally Field gra Celeste Talbert, neurotyczną gwiazdę trzeciorzędnego, ale popularnego telewizyjnego serialu rodzinnego. Kiedy poziom jego oglądalności spada, do serialu, wbrew woli, zostaje zaangażowany jej dawny partner sceniczny i życiowy, Jeffrey Anderson (Kevin Kline). Jeffrey chce odzyskać swoją dawną kochankę. O jego względy zabiega jednak "siostrzenica" Celeste, Lori (Elisabeth Shue), która jest naprawdę córką Celeste i Jeffreya, o czym widzowie dowiedzą się dopiero podczas kręcenia serialu. Ze starań o to, żeby zapobiec kazirodczemu związkowi, i z uczuciowego zbliżenia obojga aktorów powstaje wirujący korowód złożony z rodzinnych sporów, które doprowadzone zostają aż do komicznego finału w nadawanym na żywo odcinku serialu.

Pewien rzeźnik z Greenwich Village przywozi z Północnej Karoliny - z wypadu na ryby - niezwykłe trofeum: piękną żonę z darem jasnowidzenia o imieniu Marina. Duma młodego małżonka zamienia się w zdumienie, gdy docierają do niego plotki o tajemniczej mocy Mariny, która przemienia zazwyczaj twardo stąpających po ziemi mieszkańców dzielnicy w gruchające o miłości gołąbki.

Dwadzieścia lat temu, tego samego dnia, przychodzą na świat dwie dziewczynki: Weronika w Krakowie i Véronique w Paryżu. Ich losy stanowią wariację na ten sam temat: miłości, twórczości i choroby. "Krakowska" Weronika porzuca swojego chłopaka i rozpoczyna karierę śpiewaczą, którą raptownie przerywa śmierć. "Paryska" - niejako ucząc się na jej błędach - rezygnuje ze śpiewu i zakochuje się.

Thorgeir jest już zbyt stary, by samotnie prowadzić gospodarstwo. Porzuca całe swoje dawne życie, zabiera portret żony, barometr i zegar, po czym rusza do Reykjavíku, do córki. Między pokoleniami nie ma jednak żadnej więzi, więc córka, serdeczna, lecz obca, umieszcza ojca w domu spokojnej starości. Tu los niespodziewanie się odmienia. Thorgeir spotyka Stellę, miłość z młodości. W szalonym, brawurowym geście para kradnie auto i ucieka na północ, by umrzeć na swojej ziemi i na własnych zasadach. Ich na poły magiczna podróż to droga przez coraz surowsze, zapierające dech w piersiach pejzaże. Im bliżej końca, tym mniej ma wspólnego z namacalną rzeczywistością, a bliższa jest bezczasowej realności wspomnień i mitu. Friðriksson, stawiając pierwotną naturę w kontrze do wielkomiejskiej współczesności, wyraźnie staje po stronie tej pierwszej. Dzieci natury, jedyny islandzki film nominowany do Oscara, to prosta, ale sugestywna przypowieść i niezwykły portret Islandii.

W nadmorskiej miejscowości Maine, Claire, jej córka i teściowa prowadzą niewielki pensjonat. Pewnego dnia, na brzegu morza znajdują nieprzytomnego mężczyznę. Kobiety przerażone, zabierają go do domu. Nie zdają sobie sprawy, że jest on oszustem, który sprzeniewierzył kilka milionów dolarów.

Akcja toczy się pod koniec XVII wieku. Starzejący się dworski kompozytor Marais (Gérard Depardieu) wspomina lata młodości i naukę u swego mistrza, Sainte Colombe'a (Jean-Pierre Marielle). Spotkanie z tym niezwykłym człowiekiem było kluczowym wydarzeniem w życiu muzyka. Wiele lat wcześniej, po śmierci żony, Sainte Colombe, słynny wirtuoz gry na viola da gamba, wycofał się ze światowego życia, zbudował dom w odludnej okolicy i zaszył się tam, by samotnie wychować dwie córki i, przede wszystkim, w spokoju oddawać się muzyce. Mimo ponawianych zaproszeń Ludwika XIV, który chciał widzieć mistrza w Wersalu, Colombe konsekwentnie bronił swojej izolacji, nie przyjmował też uczniów. Pewnego dnia do chaty samotnika zawitał jednak 17-letni Marin Marais (Guillaume Depardieu - syn Gérarda). Nieprzeciętny talent muzyczny młodego człowieka przełamał opory wirtuoza. Marais został uczniem Colombe'a i zarazem kochankiem jednej z jego córek. Mistrz próbował przekazać piekielnie zdolnemu młodzieńcowi coś więcej niż tylko umiejętność gry na violi da gamba. Młody Marais zdradził jednak starego wirtuoza i wybrał drogę, z której Colombe dobrowolnie zrezygnował - dworską karierę, światową sławę i poklask. Jak zwodnicze są to wartości Marin zrozumie dopiero po wielu latach, kiedy wypalony i zmęczony pustką swojego życia, pojmie słuszność filozofii bezwzględnego oddania sztuce, której starał się go nauczyć Sainte Colombe.