Aktywność

Film jest trochę dziwny i myślę, że nie może nie być do końca zrozumiały, zwłaszcza przez młodych ludzi, do których jest głównie kierowany.

Mnie się nawet podobał (ciekawy główny bohater z tą swoją chorobą), ale fabuła jest mocno przygnębiająca. Oby taka wizja przyszłości się nie ziściła.

Średnio udana ekranizacja prozy Małgorzaty Musierowicz. Film taki sobie, nie odnalazłam w nim tego ciepła, które było w powieściach. Dużo lepiej wyszło z „Kłamczuchą”.

Ciekawe, kto teraz będzie Osła dubbingował.

Obejrzałam na razie pierwszą serię i mam trochę mieszane uczucia. Ogląda się dobrze, nie powiem, ale już sam główny wątek jest mocno niedopracowany. Podstawy kryminalistyki się kłaniają.
Fajnie, że Ola Adamska zagrała tutaj postać inną niż grywała wcześniej, czyli że nie była lalunią, ale poszło to chyba za bardzo w stronę kabaretową. :-)

Taki sobie, nie jest to humor wysokich lotów. Da się obejrzeć, nawet parę razy się śmiałam, ale generalnie poniżej przeciętnej…

Całkiem fajny, potrafi zaskoczyć. Pojawia się trochę nielogicznych momentów, ale nie odebrało mi to przyjemności z oglądania.

Średni, ale da się obejrzeć. Oczywiście nie ma tutaj żadnego sensu i nie należy się go doszukiwać. :-)

Bardziej dojrzały, dorosły niż „Buffy, postrach wampirów”; chyba też bardziej mroczny. Podobał mi się. Fajny David Boreanaz.

Zapowiadał się fajnie, ale potem okazało się, że fabuła jest bardzo rozwleczona, a ciągłe retrospekcje przeszkadzają w skupieniu uwagi. Dodatkowo romanse i inne niezdrowe relacje między agentami powodują, że wszystko to jest jakieś mdłe, rozwodnione. Przebrnęłam przez pierwszy sezon, aby się przekonać, że za atakami stoi osoba, która od początku wydawała mi się podejrzana. Drugi sezon można już sobie spokojnie darować – znana na cały kraj osoba zostaje agentem CIA, śmiechu warte (że niby najciemniej pod latarnią).