Wall Street

Pieniądz nie śpi, zaś chciwość jest dobra i jest skuteczna – dwa twierdzenia które w łagodniejszej formie nadal da się znaleźć w każdej książce do ekonomii.

Michael Douglas to koleś, którego nigdy nie uważałem za aktora tylko takiego kombinującego cwaniaczka, który potrafi się wkręcić w tą całą śmietankę aktorską Hollywoodu. W tym filmie pierwszy raz mnie zaskoczył, bo od początku, kiedy tylko pojawił się na ekranie, skradł całą moją uwagę, widać było, że świetnie się czuje w tej roli i do niego należy ten film. Co jest najlepsze zrobił to grając właśnie takiego kombinującego cwaniaczka.
Jest tu też hollywoodzka rodzinka Sheenów – tata i syn. Moim zdaniem Charlie Sheen był najsłabszą, najbardziej rzucającą się w oczy psującą oba świetne filmy Stone’a – Pluton i Wall Street. Pasuje mi bardziej do komedii Hot Shots.
W skrócie o filmie można napisać że jest on o cwaniakach i kombinatorach z Wall Street, których grają cwaniaki i kombinatorzy z Hollywood. Trafny wybór co do obsady. Film nie jest arcydziełem, nie jest też wybitny, to solidne kino powyżej przeciętnej.

Jeden z lepszych filmów Olivera Stone’a. Doskonale przedstawiony bezkompromisowy świat finansjery amerykańskiej i nowojorskiej giełdy. Doskonała rola Douglasa jako Gekko. Charlie Sheen wcale źle nie wypadł. Ten film to już klasyka.

"Najgorszą cechą pieniądza jest to, że skłania ludzi do robienia rzeczy, których nie chcą robić." – Chyba życiówka Charliego Sheena.

Wstyd się przyznać, ale dopiero wczoraj obejrzałem film pierwszy raz w życiu. Napiszę, tylko szkoda, że tak późno, bo świetne kino.