Filmy odkurzacz

Siedmioro obcych sobie ludzi, z których każdy skrywa mroczną tajemnicę, spotyka się w El Royale, nie cieszącym się dobrą sławą, na wpół zrujnowanym hotelu nad jeziorem Tahoe, na granicy stanów Nevada i Kalifornia. W ciągu jednej brzemiennej w skutki nocy każdy z nich stanie w obliczu szansy na odkupienie… zanim nie rozpęta się prawdziwe piekło.

Komedia wyprodukowana przez Judda Apatowa (Supersamiec, Wpadka). Film opowiada o dwóch kumplach Dale'u (Seth Rogen) i Saul'u (James Franco) - dwóch amatorach marihuany, którzy przypadkiem pakują się w kłopoty z niebezpiecznym gangiem...

Przypadek sprawia, że między młodą kobietą, pochodzącą z Czech, a mężczyzną grającym na gitarze na ulicy, rodzi się przyjaźń. Obydwoje są w trudnej życiowej sytuacji, "po przejściach", nie wiedzą, co dalej robić. Znajomość pozwala na nowe przemyślenia, co rzuca zupełnie inne światło na przyszłość obojga.

Ekipa astronautów wyrusza z misją, której celem jest przywrócenie prawidłowego funkcjonowania gasnącego w zastraszającym tempie słońca. Wyprawa zaczyna się komplikować, kiedy najpierw zaczyna szwankować statek, którym podróżują astronauci, a następnie jeden z nich popełnia straszny błąd, który pod znakiem zapytania stawia całą misję.

W Japonii w niedalekiej przyszłości przyśpiesza starzenie się populacji. Rząd uważa, że ​​od pewnego wieku seniorzy stają się bezużytecznym obciążeniem dla społeczeństwa i tworzy program „Plan 75”, który oferuje wsparcie logistyczne i finansowe w celu zakończenia ich życia. Kandydatka do Planu 75, Michi (Chieko Baishô), rekruterka rządowa Hiromu (Hayato Isomura) i młoda filipińska pielęgniarka Maria (Stefanie Arianne), muszą zmierzyć się ze śmiertelnym paktem.

Niedaleka przyszłość. Genetyka jest w tak dużym stopniu rozwinięta, że ludzie podzieleni są na "dwa obozy": ludzi z probówki, niesamowicie sprawnych fizycznie i odpornych na choroby oraz ludzi poczętych w sposób naturalny. Do tej drugiej grupy zalicza się Vincent Freeman (Ethan Hawke), któremu marzy się zostanie astronautą.

Dwóch sprzedawców odkurzaczy konkuruje ze sobą, nie przebierając przy tym w środkach.

Mieszkający w górskiej wiosce chłopiec przeprowadza się pewnego dnia do wielkiego miasta. Grupa domowych sprzętów, tęskniąc za swym właścicielem, postanawia go odnaleźć. Pod przewodnictwem dzielnego Tostera, odkurzacz Kirby, elektryczny koc Blankee, Radio i Lampa wyruszają w pełną niebezpieczeństw i przygód drogę. Miasto okazuje się być bardzo niebezpieczne dla małych przyjaciół. Zagrażają im zbieracze złomu i inni źli ludzie. Jednak dzielne domowe urządzenia nie poddadzą się łatwo.

Czy można uratować i zabezpieczyć pokój na świecie i przy tym zdobyć jeszcze miliony? Oczywiście, że można! Wystarczy mieć genialny plan, w który w przypadku Egona – jak zwykle powstał podczas jego odsiadki. Aby go urzeczywistnić Egon musi zdobyć czerwoną walizkę. W tym celu gang udaje się do Paryża, gdzie omal nie dochodzi do katastrofy. Na szczęście kulinarnej...

W Uzaku (ostatniej części tryptyku, na który składają się jeszcze Kasaba i Chmury w maju) miejscem spotkania bohaterów Ceylana jest Stambuł. Grana przez Emina Topraka postać młodego mężczyzny, który w poprzednich filmach marzył o ucieczce z prowincji, wreszcie decyduje się na porzucenie rodzinnego miasteczka. Zamierza znaleźć pracę na statku, wyruszyć w podróż, zacząć prawdziwe życie. Swoją przedłużającą się wizytą najpierw zaskakuje, a potem drażni wielkomiejskiego krewnego. Jest nim żyjący samotnie artysta (grany przez Muzaffera Özdemira), odcięty od azjatyckich korzeni. Jemu również przyjdzie rozliczyć się z własnym niespełnieniem. W Stambule pada śnieg. To rzadkie zjawisko. Stambulski śnieg jest gęsty i mokry, spada z nieba wielkimi płatkami na palmy i meczety. Bohater grany przez Topraka traci swój sen o mieście, traci złudzenia, nie udaje mu się bowiem niczego osiągnąć. Miasto go odrzuca. Jest zatopione w mglistej bieli niczym nieistniejąca nigdy Atlantyda. Jest też ruchliwe, wypełnione ludźmi, światłami, przedmiotami, które nie wiadomo do czego służą. Bohater nie znajduje w nim swojego miejsca, ani przestrzeni, która ułatwiłaby mu realizację marzeń. Ambiwalentna, milcząca relacja kuzynów uosabia istotę tureckości, melancholijne rozdarcie pomiędzy tradycją a współczesnością, nadzieją a rozpaczą. Film został poświęcony pamięci Emina Topraka, zmarłego śmiercią samobójczą w grudniu 2002 roku.