Filmy liberalizm

Historia zamachu i zabójstwa prezydenta USA - Johna F. Kennedy oraz próba znalezienia prawdziwych mocodawców tej decyzji.

Francja, wiek XVIII, tuż przed wybuchem rewolucji. W okresie obyczajowej swobody, wolności poglądów, myśli i zachowań odnajdujemy Denisa Diderota (Vincent Perez), jednego z największych libertynów epoki. Filozof, myśliciel, zacięty wróg wierności małżeńskiej i zwolennik wolności seksualnej postanawia wypowiedzieć wojnę kościołowi oraz rządzącemu prawu.

Franck (Jalil Lespert), młody absolwent dużej paryskiej szkoły biznesu decyduje się na staż w „dziale zasobów ludzkich” w fabryce w swoim rodzinnym regionie, Normandii. Cechą charakterystyczną tej fabryki jest to, że należy do jego ojca, który jest pracownikiem od ponad 30 lat. Franck jest odpowiedzialny za wdrożenie modulacji czasu pracy w tej firmie zgodnie z zasadą 35 godzin pracy w tygodniu. W trakcie stażu dowiaduje się, że planowany jest plan zwolnień…

Historia niemieckiej rodziny Essenbeck, przemysłowców, właścicieli fabryki, rozgrywająca się w latach 1933-34, czyli od pożaru Reichstagu do "nocy długich noży". Opowieść o zawiści, walce i upadku godności. Visconti czerpie tu z MacBeth'a, Demonów Dostojewskiego, jak i z Thomasa Manna i z Götterdämmerung Wagnera.

Bohaterka filmu, pastor Becky Fisher należy do społeczności Ewangelików. Całą energię wkłada w organizowanie obozów wyznaniowych dla dzieci - „Kids on Fire”. Ewangelicy wkładają wiele starań w stworzenie „Armii Boga”, której „żołnierzy” rekrutuje się wśród najmłodszych Amerykanów. Dzieci są bowiem najbardziej podatne na indoktrynację. Becky Fisher ma na tym polu wielkie zasługi. Kamera z bliska rejestruje najbardziej emocjonujące momenty działania charyzmatycznej pastor. Gdy doprowadza podopiecznych do duchowej ekstazy i histerycznych drgawek, sprawia, że mówią językami i płaczą poruszeni obecnością Ducha Świętego ma się wrażenie wkraczania w czyjąś intymność. Jednak kościół ewangelicki ma to do siebie, że tam eksponuje się emocje a chwalić Boga można na wiele sposobów. Podczas jednego z występów członkowie „Kids on fire” w kamuflażach, uzbrojeni w kije, tańczą wojenne tańce w rytm chrześcijańskiego heavy – metalu. To wszystko za przyzwoleniem rodziców, którzy często, zamiast posyłać dzieci do szkoły, uczą je w domu. Ewolucjonizm zastępują teorią stworzenia. Choć Becky proces indoktrynacji ma doskonale zaplanowany, czasem pojawiają się zabawne niekonsekwencje. Fisher przestrzega przed Harrym Potterem jako wrogiem Boga, lecz stworzenie człowieka inscenizuje już za pomocą Barbie i Kena.

Nominowany do Oscara kanadyjski film, wyreżyserowany przez urodzoną w Indiach reżyserkę Deepę Mehtę, porusza tematykę hinduskiej obyczajowości, a szczególnie życia wdów po śmierci mężów oraz aranżowanych małżeństw małych dziewczynek i starszych mężczyzn. Chociaż akcja filmu ulokowana została w 1938 roku, to właściwie do dzisiaj w Indiach takie śluby są normą. Co gorsza, gdy umiera małżonek, wdowa, niezależnie od wieku, zgodnie z zasadami religii i obyczajem winna spędzić resztę życia w aśramie dla wdów. W tej formie przytułku ma pokutować za swoje grzechy z poprzedniego życia, które – wg wierzeń – wpłynęły na śmierć męża.

Po opuszczeniu miasteczka Dogville, Grace wraz z ojcem i jego gangsterską świtą trafiają do Manderlay - plantacji, w której wciąż kwitnie niewolnictwo.Gdy wkrótce - z pomocą karabinów - Grace je znosi, wszyscy wcześniej wykorzystywani odnoszą się nieufnie do darowanej im wolności. "Tu, w Manderlay, my, niewolnicy, jedliśmy kolację o siódmej. A kiedy jedzą ludzie wolni?" - pytają. Grace musi więc od podstaw stworzyć im świat, nauczyć pojęcia równości, a co najważniejsze, nadać ich życiu nowy sens. Zabiera się do tego z wrodzonym sobie zapałem i pomysłowością. Jej naiwny, młodzieńczy idealizm zostaje zderzony z sarkastycznym i politycznie niepoprawnym poczuciem humoru Larsa von Triera.

Bulworth jest senatorem z ramienia partii demokratycznej ponownie kandydującym w wyborach w Kalifornii w 1996 roku. Przygnębiony prawicową tendencją w polityce, każe zorganizować zamach na siebie. Po sfingowanej śmierci jako muzyk wypowiada się w brutalnie szczery sposób, będąc wiernym swoim przekonaniom w formie hip-hopu...

10 kwietnia 1825 roku Paul-Louis Courier (Jacques Dumesnil), słynny pamflecista, zagorzały republikanin i zaciekły przeciwnik Restauracji, został znaleziony zamordowany na leśnej ścieżce w pobliżu swojej farmy w La Chavonnière w Veretz, gdzie był na emeryturze przez siedem lat. W wolnym czasie pisał swoje słynne oszczerstwa i petycje przeciwko obowiązującemu rządowi. Ofiara została postrzelona i oderwano jej ucho. Kto jest winny? Natychmiast wykluczono teorię samobójstwa. Królewski wymiar sprawiedliwości wszczął śledztwo i wysłał na miejsce prokuratora oraz sędziego śledczego, aby przesłuchali siedmiu świadków bliskich pisarzowi. Każdy wyraża swoją opinię na temat zmarłego. Jego służąca, opisuje go jako skąpego i wściekłego człowieka. Bezceremonialnie odesłałby włóczęgę, który błagał o talerz zupy. Markiz de Sibias (Aimé Clariond) chwali jego odwagę polityczną: publicznie protestował przeciwko arbitralnym aresztowaniom przeprowadzonym w Toura...