Wojenny 1969

Przygody polskiego żołnierza Franka Dolasa podczas II wojny światowej. Ten urodzony pechowiec zaczyna swoją długą, pełną nieporozumień wędrówkę, po wielu – często egzotycznych – miejscach działań wojennych na świecie. Już na wejściu rozpoczyna, dosłownie z wielkim hukiem, wojnę – przynajmniej o tym jest przekonany. Dalsze losy: niewola, ucieczka ze stalagu, coraz to nowe tarapaty… to już tylko konsekwencje połączenia pecha i przypadku, ale wszystko tworzy logiczną całość. Ale czy Franek zostanie bohaterem, o czym ciągle marzył?

Bydgoszcz, 31 sierpnia 1939 roku. O poranku grupa młodych niemieckich bojówkarzy rozładowuje broń z przycumowanej na kanale bydgoskim braki. Na moście pojawia się patrolujący teren polski policjant. Pada strzał – człowiek w granatowym mundurze stacza się w dół. Policja nie może przeprowadzić rewizji w domach niemieckich bojówkarzy. Nie wolno podsycać i tak napiętej sytuacji w mieście… 1 września wybucha wojna. Przez pierwsze dwa dni w Bydgoszczy panuje względny spokój. Czynne są niektóre sklepy, kawiarnie i urzędy. Ludzie jednak każdą wolną chwilę spędzają przy odbiornikach radiowych, słuchając sprawozdań z frontu. Rankiem 3 września na ulicach Bydgoszczy pojawiają się oddziały polskiej armii „Pomorze”. Nagle we wszystkich punktach miasta, przez które maszeruje wojsko, rozlegają się strzały. Z okien i dachów domów, zza węgłów sypie się na polskich żołnierzy grad kul z broni maszynowej. Do walki z niemieckimi dywersantami oprócz regularnego wojska stają także cywile, głównie harcerze. Tymczasem Polak PIOTR (Jerzy Matałowski) i Niemka ANNA-MARIA (Evelyn Opoczynski) kochają się i chcieliby być razem. Oboje przeżyć muszą wiele przykrości i upokorzeń ze strony swych rodziców i rodaków…

Opowieść o poświęceniu radzieckich żołnierzy-alpinistów. W 1942 roku, w czasie drugiej wojny światowej, alpiniści uratowali spokojnych mieszkańców podgórzy Kaukaza i zapewnili sukces wojskom, które walczyli w górach. To była jedyna droga przez grzbiet, po której szli uchodźcy i ranni. Tymczasem snajperzy z niemieckiej dywizji zdobyli ważną pozycję obok przełęczy. Lejtnant Artiem proponuje dowódcy pułku podejść w górę i wysadzić nawis śnieżny, by lawina zmiotła faszystów. Wyznaczonych sześciu alpinistów, wśród nich Aszot, który urodził się w tych górach, dotarło do śnieżnego płaskowyżu...

Jeden z mostów w górach Jugosławii staje się pod koniec II Wojny Światowej bardzo istotnym punktem strategicznym. Wiedzie przez niego jedyna droga, którą mogą przejechać wycofujące się z Grecji na północ pancerne jednostki niemieckie. Grupa dywersantów pod dowództwem Tigera otrzymuje zadanie przebicia się przez niemieckie tyły i zburzenia mostu, dzięki czemu Niemcy znajdą się w sytuacji bez wyjścia.

Dwie angielskie agentki zostają wysłane do niemieckiego obozu jenieckiego dla kobiet, by zdobyć informacje od uwięzionej tam naukowiec. Obóz okazuje się piekłem, w którym Niemcy dopuszczają się gwałtów i przemocy na przetrzymywanych kobietach.

Akcja filmu toczy się pod koniec II Wojny Światowej w niewielkim włoskim miasteczku Santa Vittoria. Pan Bombolini jest tam znany jako prosty, zwykły pijaczyna. Kiedy zaczynają krążyć słuchy o kapitulacji faszystowskiego rządu, Bombolini wdrapuje się na szczyt wieży wodnej, by stamtąd ściągnąć flagę wroga. Nie przewidział jednak, że będzie miał trudności z zejściem. By dodać mu otuchy, zebrany wokół spory tłum zaczyna zaczyna głośno skandować imię Bomboliniego. Faszyści, przekonani, że jest on w mieście nowym przywódcą i ustanawiając go merem, składają kapitulacje na jego ręce.

Lato 1944 roku. Działający na terenie Sądecczyzny odział partyzancki Armii Krajowej, którym dowodzi major DZIADEK (Stanisław Jasiukiewicz), ma przejąć aliancki zrzut broni i amunicji. Podczas akcji oddział zostaje zdziesiątkowany przez Niemców – ze stu dwudziestu partyzantów przy życiu pozostaje zaledwie kilkunastu. Dowódca wraz ocalałymi podkomendnymi próbuje przedostać się do ruin pobliskiego zamku, gdzie – jak sądzi – spadł zasobnik z amunicją… Kiedy Polacy docierają do zamku, okazuje się, że wcześniej skrył się tam oddział partyzantów radzieckich, dowodzonych przez majora Aloszę. Rosjanie, którzy wcześniej odnaleźli aliancki zasobnik, proponują współdziałanie. Przekazują Polakom pojemnik z amunicją. Jednakże major Dziadek ściśle wypełnia rozkazy dowództwa AK i z Rosjanami nie zamierza współpracować. Wkrótce oba oddziały zostają okrążone w ruinach zamku przez Niemców. W obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa Rosjanie ponownie próbują namówić polskiego dowódcę do współpracy. Okrążenie niemieckie zacieśnia się z każdą chwilą. Major Dziadek jest jednak zaślepiony w swojej nienawiści do bolszewików i ponownie zdecydowanie odmawia jakiejkolwiek współpracy. Rosjanie decydują się opuścić zamek i wyrwać z okrążenia sami. Szybko jednak dostają się pod niemiecki ostrzał. Podkomendni majora Dziadka wypowiadają mu posłuszeństwo. Pod dowództwem kapitana Stańczyka ruszają Rosjanom z odsieczą.

W okupowanej Francji, należący do Ruchu Oporu inżynier Philippe Gerbier zostaje zdradzony i wydany nazistom. Po ucieczce dołącza do swoich w Marsylii, gdzie stara się doprowadzić do egzekucji zdrajcy. Film ukazuje nieustraszonych bojowników podziemia w sytuacjach niejednoznacznych moralnie, w których honor przestaje być wartością absolutną. O realizmie obrazu świadczy fakt, że zarówno autor powieści, która stanowiła podstawę dla scenariusza, Joseph Kessel, jak i reżyser filmu należeli do "Armii Cieni".

Połowa kwietnia 1945 roku. Armie Sprzymierzonych zmierzają nieuchronnie w stronę Berlina. Jedna z kompanii Wojska Polskiego ma za zadanie dokonać rozpoznania bojem przeprawy przez Odrę. Kompanię tworzą zaprawieni w walkach weterani jak kapral Wojciech Naróg (Wojciech Siemion), porucznik Kaczmarek (Krzysztof Chamiec). Wśród pozostałych żołnierzy są także między innymi młody AK-owiec – uczestnik powstania warszawskiego, wysiedleńcy z kresów oraz dowódca major Polak (Nikołaj Rybnikow).

Wiosna 1945 roku. Oddziały I Armii Wojska Polskiego zbliżają się do Wału Pomorskiego. Brnąc przez błoto, zalane leśne trakty mozolnie zbliżają się do Kołobrzegu. Niemcy nie zamierzają poddać się bez walki i zacięcie bronią swych pozycji. Kompania dowodzona przez porucznika Kotarskiego, której radiowy kryptonim brzmi „Jarzębina”, bierze czynny udział w zmaganiach. Żołnierze są już zmęczeni walką. Chcą wracać do swoich najbliższych, marzą o spokojnym, cichym, własnym kawałku ziemi. Po wkroczeniu do Kołobrzegu walki toczą się o każdy dom, każdy pokój, każdy skrawek ziemi. Po ciężkim boju polscy żołnierze wypierają hitlerowców z miasta i dochodzą do Bałtyku. Niestety nie wszyscy. Nie ma wśród nich już porucznika Kotarskiego i wielu jego towarzyszy.