Dramat 1966

Diego (Yves Montand) jest jednym z głównych przywódców hiszpańskiej partii komunistycznej. Jedzie do Paryża (gdzie mieszka) z misji w Madrycie. Został zatrzymany na granicy przy kontroli tożsamości, ale udaje mu się przejść dzięki Nadine (Geneviève Bujold), córki mężczyzny, którego paszport jest wykorzystany przez niego. Kiedy przybywa do Paryża, zaczyna poszukiwania jednego ze swych towarzyszy, Juana (Jean-François Rémi), by uniemożliwić mu wyjazd do Madrytu, gdzie mógłby zostać aresztowany przez policję Franco.

Akcja filmu rozgrywa się dwadzieścia lat po wojnie. Do Wrocławia przybywa z RFN Kurt. Interesuje się pewnym domem, który kiedyś należał do jego rodziców. Nawiązuje romans z Ewą Lichosik. Uczucie to nie otrzymuje aprobaty pozostałych. Wszyscy pamiętają o tragedii, którą Polakom zgotowali Niemcy. Młodzi decydują się na samodzielne szukanie szczęścia w miłości.

Po przeżyciach wojennych Stefan nie potrafi wrócić do normalnego życia. Wciąż wspomina okupację, kiedy wraz z żoną uciekł z transportu. Oboje, skrajnie wyczerpani, postanowili popełnić samobójstwo. Kiedy Wanda skoczyła do rzeki, jemu zabrakło odwagi. Teraz żyje z poczuciem winy za jej śmierć. Pewnego dnia spotyka na ulicy żonę, którą uratowali wtedy przypadkowi ludzie. Rozstają się jednak, kiedy Wanda dowiaduje się prawdy. Nie umie pogodzić się z tchórzostwem swego męża. Mimo podjęcia jeszcze jednej próby wspólnego życia nie potrafią zapomnieć o przeszłości.

Cole Thornton (John Wayne) wraz z nowicjuszem Alanem Bourdillion (James Caan) pomagają szeryfowi El Dorado (Robert Mitchum) pokonać alkoholizm oraz bandę terroryzującą miasteczko.

„Zakonnica” w reżyserii Rivette oparta jest na powieści Diderota z 1760 roku, którą autor „Kubusia Fatalisty” miał napisać na podstawie prawdziwych wydarzeń i listów młodej dziewczyny zamkniętej w klasztornej celi. Odważna, jak na tamte czasy, kompromitująca Kościół, stan duchowny i szlachecki, „Zakonnica” musiała poczekać na wydanie 36 lat. A i tak wywołała skandal. Nadużycia władzy przez matki przełożone, okrucieństwo i homoseksualizm burzyły mit cnotliwego życia za murami klasztoru. Suzanne od początku pobytu w klasztorze nie ukrywa, że nie jest to jej miejsce i pragnie odejść, a tym samym naraża się na upokorzenia i kary. Jako ta, która chce zhańbić zakon, sypia na podłodze, jest pozbawiona czystej wody i toalety, siostry głodzą ją, plują jej w twarz, depczą po jej ciele. Kiedy wreszcie udaje jej się zmienić zakon, trafia pod skrzydła matki przełożonej, która kocha kobiety nie tylko czystą miłością do bliźniego… Dziewczyna podejmuje więc kolejne próby unieważnienia ślubów.

Narracja tego inspirowanego "Idiotą" Fiodora Dostojewskiego filmu biegnie dwutorowo - równolegle prowadzone są wątki młodziutkiej Marie oraz jej osła Baltazara, których los brutalnie doświadcza. Od świata zaznają samych krzywd i niegodziwości, które znoszą z pokorą - to rozumiana po chrześcijańsku metafora męczeństwa. Bresson w Na los szczęścia, Baltazarze! rozwija swoją koncepcję aktora-modela, angażując, jak zwykle, debiutantkę; tym razem padło na Annę Wiazemsky. Opracowana przez francuskiego mistrza autorska metoda aktorskiego drylu polegała na całkowitym wyrugowaniu z roli ekspresji, odarciu jej do kości, co reżyser osiągał poprzez minimalistyczne komendy wydawane na planie oraz powtarzane do znudzenia ujęcia.

Ryunosuke Tsukue (Tatsuya Nakadai) to człowiek, dla którego morderstwo to rozkosz. Otrzymał od ojca miecz, który stał się dla niego drogą życia. Jego główny przeciwnik, samuraj Shimada, dorównuje mu siłą i odwagą. Uważnie bada potęgę miecza i wewnętrzne siły jego właściciela Ryunosuke, zanim nastąpi śmiertelny pojedynek...

Joy Adamson i jej mąż strażnik, wychowują młodą lwicę Elzę. Kiedy Elza dorasta George Adamson postanawia nauczyć ją życia w jej naturalnym środowisku.

Tak naprawdę Alfie (Michael Caine) nie jest taki zły - po prostu cechuje go przemożna potrzeba zdobywania kobiecych serc. To jakby jego druga natura i - szczerze mówiąc - kociaki nie potrafią mu się oprzeć...

Dramat psychologiczny Wojciecha Jerzego Hasa nawiązuje do problematyki szkoły polskiej, czyli przepracowania doświadczenia drugiej wojny światowej. Reżyser wyprawia w podróż do kraju starszego mężczyznę, weterana dwóch wojen, przebywającego na emigracji w Paryżu. Tadeusz decyduje się po ćwierćwieczu odwiedzić pozostawioną w kraju rodzinę, wezwany przez starszego syna, Maćka, w związku z nasilającą się chorobą psychiczną matki, Zofii. Spotyka się z dawnymi znajomymi, by wyjaśnić okoliczności zaginięcia młodszego syna w okresie okupacji. Rozmowy z nimi niczego nie wyjaśniają. Przeciwnie – okazuje się, że doświadczenie okupacji przeżytej w domu jest niemożliwe do przekazania uczestnikowi wielkich wojen. Maciek wyjaśnia, że ich sublokatorskie mieszkanie w Krakowie służyło zarówno jako punkt kontaktowy konspiracji, jak i miejsce zakwaterowania niemieckich urzędników. Choroba psychiczna matki jest właściwie przedłużeniem stanu obłąkania z tamtej rzeczywistości, tamtego czasu. On sam nie umie otrząsnąć się z nieprawdziwego życia, które zmuszony był prowadzić w okupacji. Zaszyfrowane rozmowy Tadeusza z rodakami przeplatane są onirycznymi wizjami z udziałem małego chłopca i ojca w hełmie z pierwszej wojny. Towarzyszą im fragmenty dantejskiego poematu „Anhelli” Juliusza Słowackiego, odpowiedzi na mesjanizm Mickiewicza oraz obrazy Artura Grottgera.