Brak stabilność opowiadania, sensowności działań i manewrów prowokuje jedyne, ciekawe pytanie w widzu podczas seansu – skąd określenie wirtuoz? Koncert kuriozum.
przeczytaj recenzję
Dużo strzelanki, większość to ślepaki. Film, który ma ambicje na coś więcej, niż seryjny dramat sensacyjny i rozrywkę, ale brakuje mu narzędzi i przez to drażni zamiast intrygować.
przeczytaj recenzję
Z rodziną nie trzeba najlepiej wychodzić na zdjęciach, nawet w czasach buntu maszyn. Chuligańskie kino familijne i animowane niełapiące zadyszki, a błyskotliwą zabawą rozpieszczające.
przeczytaj recenzję
Demony w człowieku, a nie na zewnątrz. Obiecujący skok w bok od klisz i długa wycieczka od schematu, ale za szybko wygasza w pewnym momencie światło.
przeczytaj recenzję
Eric Heisserer, Leigh Bardugo i reszta zespołu kreatywnego stworzyli przedstawienie, które zarówno wiernie ekranizuje swój materiał źródłowy, jak i wprowadza przemyślane, interesujące zmiany.
przeczytaj recenzję
Kolejny dowód na irracjonalną dominację człowieka, niszczycielski antropocentryzm i bezczelność w zachwycaniu się pulsującym kolorami i uczuciami światem, chwilę wcześniej i później niszcząc go.
przeczytaj recenzję
Wąż się wije jednoznacznie, nie odcina nam dopływu powietrza swoim uściskiem. To niepogłębiona telenowela o mordercy, która chwilami odnajduje puls.
przeczytaj recenzję
Solidnym fundamentem debiutu reżyserskiego Jakuba Piątka, poza udanym castingiem, jest atrybut scenariusza, który stawia na wskazówki i subtelne przypomnienia, odcinając się od rażącej ekspozycji.
przeczytaj recenzję