Interia

Produkcja Emmericha ma trzy podstawowe błędy: brak sensownej fabuły, sztuczny patos i to, że w ogóle powstała. przeczytaj recenzję

Gdyby „młode polskie kino” zawsze trzymało poziom noweli Lamparskiej sami regularnie zapadalibyśmy pewnie na syndrom Rafała: nie potrafilibyśmy zmusić się do opuszczenia sali kinowej. przeczytaj recenzję

Primo, film miał premierę na festiwalu w Sundance w 2008 roku. Secundo, należałoby odbierać go nie poprzez rozgorzały w ostatnich tygodniach skandal, ale ów skandal postrzegać przez film. przeczytaj recenzję

Sukcesem Lankosza (to była czyhająca na niego pułapka) jest wyniesienie swojego filmu ponad poziom zwykłej parodii. przeczytaj recenzję

Mam szczerą nadzieję, że wszelkie dyskusje o tym filmie szybko ucichną, by za oryginalną, Parkerowską „Fame” nie ciągnął się smród i zła sława pustej przeróbki. przeczytaj recenzję

Film ani ziębi, ani grzeje, mimo że Anna Dereszowska niemal przez dwie godziny filmu chodzi z mokrymi oczyma. przeczytaj recenzję

Przenosząc na ekrany "Millennium", Oplev stworzył obraz, który momentami jest czymś więcej, niż tylko dobry kryminał, jednak przez większość czasu jest jedynie czymś starającym się nim być. przeczytaj recenzję

Urok filmu Langlo polega na tym, że głębsze treści podane są nie tylko w ładnym opakowaniu (zdjęcia), ale w formie lekkiej komedii, której bohaterowie, choć tak inni, urzekają. przeczytaj recenzję

„Zabójcze ciało” to lekka potrawka z dwóch nastolatek podana w sosie gore, w wersji emo-sreamo punk, ale nie sposób pozbyć się wrażenia, że to również narracja o kulcie ciała i obsesyjnej przyjaźni. przeczytaj recenzję

Film stanowi zaskakujący kanał dystrybucji dla sztuki Serafiny i jednocześnie suplement do jej walki o opowiedzenie siebie. przeczytaj recenzję