Filmy 1972

Para na wakacjach podróżuje po Korsyce. Jest między nimi widać pewne napięcie, ponieważ Pierre chce, aby Natalie miała jego dziecko. Zostają w domu innej pary i dołącza do nich niepokojący wygląd dziewczyny.

Cztery współlokatorki na Lazurowym Wybrzeżu, Bernadette (Bernadette Lafont), Christine (Jane Birkin), Frédérique (Elisabeth Wiener) i Martine (Emma Cohen), odkrywają, że ​​grupa złodziei z pobliskiego budynku przechowuje łupy ze swoich napadów. Postanawiają obrabować bandytów.

W małej, zakurzonej, wiosce San Angelo, na granicy Teksasu i Meksyku, panuje właściciel ziemski Joe Bradford (Robert Cunningham). Torturuje i zabija swojego brata. Siłą poślubia jego żonę Gertie (Maria Schell). Gang Bradforda wykorzystuje jego bezkarność, by plądrować i gwałcić. Ale Hawk (Daniel Beretta), syn Gertie, postanawia, że ​​w tym małym królestwie jest coś zgniłego i czas podjąć działania.

Para w średnim wieku: projektant reklam Bruno (Pierre Rousseau) i jego żona Madeleine (Danièle Vlaminck), gospodyni domowa, są dość zadowoloną parą paryską, dopóki szef Bruna nie wpadnie na pomysł, że ich kampanie reklamowe muszą być doprawione erotyzmem. Ich związek małżeński przybiera nieoczekiwany obrót, ponieważ szef daje mu stypendium na wprowadzenie erotyki do projektu i Bruno wybiera Madeleine na swoją asystentkę. Eksperymentują z seksownymi grami (np. Madeleine mówi Bruno, że nie ma na sobie bielizny, kiedy są w miejscach publicznych; uprawiają seks w ich samochodzie przy drodze; udają, że podrywają się w sklepie obuwniczym itp.). Seksowne gry sprowadzają się do kilku odważnych erotycznych pokus i wizyty w lokalnym domu orgii. Gry w końcu stają się dla niej zbyt przerażające, ona ucieka, a za nią Bruno.

Młody głuchoniemy otrzymuje wiadomości od nieznanych nadawców. Są one przedstawione w wątkach takich jak "Historia trzynastu" Balzaka. Odpowiadałoby to tajemniczej fabule, chociaż wszystko, wszędzie, dla wszystkich są tylko przedstawieniami. Co więcej, wystarczy narysować paralelę z grupą aktorów, którą śledzimy, poprzez ich debaty, refleksje, inscenizacje, kolaboracje, rozgrzewki, stawianie rzeczywistości w odpowiedniej perspektywie.

W tym dokumencie przedstawiono historię pracy szanowanego konserwatora dzieł filmowych Henri Langois, który w dużej mierze przyczynił się do ocalenia francuskiego dziedzictwa filmowego.

Blaise Pascal stara się zrozumieć otaczający go świat przyrody. Próbuje także odnaleźć wewnątrz siebie wiarę w Boga.

Podczas rejsu po Morzu Śródziemnym młody mężczyzna zatrudniony jako przewodnik turystyczny jest zaintrygowany urodą młodej kobiety ukrytej za okularami przeciwsłonecznymi. Robi do niej coraz wyraźniejsze zaloty. Młoda kobieta najpierw w tle postanawia zareagować, rzucając wyzwanie przewodnikowi: „Powiedz mi coś pięknego...”. Następnie młody mężczyzna zapuszcza się w serię dziwnych historii. Oszołomiona młoda kobieta chce wiedzieć więcej, staje się gadatliwa. Po drodze odpowiada na prośby młodzieńca...

Na szczycie budynku „Les Roses” młody Włoch pochyla się w pustkę. Kilka metrów dalej czeka na niego narzeczona. Jest ciemno. Młoda para kładzie się wcześnie spać, aby następnego dnia wyruszyć w podróż. Mężczyzna ogląda telewizję: historię miłosną, która odwraca jego uwagę od płaczu żony. W tym samym mieście wesele wydaje głośne odgłosy. Tańczymy, pijemy. Młoda rozwiedziona kobieta opowiada o swoim życiu. Czas leci. Włoch pamięta swoją miłość, porażkę w piosence. Śpiąca para jest spokojna. Mężczyzna z telewizji jest poruszony przez kochającą się parę, jego żona jest niecierpliwa. Ślub wyczerpał wszelkie możliwe rozrywki i dołączył do tłumu na dole budynku „Les Roses”. Młoda para budzi się, czas odejść. Niecierpliwy, podekscytowany tłum czeka, aż coś się wydarzy. Włoch nie rzuci się w pustkę, wierzy w swoją miłość. Młoda para ginie na drodze…

Szalony milioner i ekstremista planuje wypuścić w centrum miasta śmiertelny gaz podczas konwentu politycznego. Rządowy agent Steven Graves (Ben Gazzara) ma tylko na dwanaście godzin na znalezienie terrorysty i powstrzymanie go przed zamachem.