Filmy synowa

Opowieść o trzypokoleniowej rodzinie Mostowiaków. Seniorzy rodu – Barbara i Lucjan Mostowiakowie wiodą szczęśliwe życie, na ogół pozbawione kłótni i nieszczęść, lecz ich dzieciom układa się różnie. Głównym wątkiem serialu jest oczywiście tytułowa miłość.

Kilka arystokratycznych rodzin walczy o kontrolę nad krainą o nazwie Westeros.

Świat bez końca jest kontynuacją popularnego serialu Filary Ziemi. Historia rozgrywa się w tym samym miejscu 200 lat później, w momencie, gdy Anglia zostaje uwikłana w mającą trwać ponad wiek wojnę z Francją. Obie produkcje są adaptacjami powieści jednego z najpoczytniejszych pisarzy naszych czasów Kena Folletta.

Dzielny wojownik Robin (Russell Crowe) zostaje wyjęty spod prawa, gdy wraz z grupą swych wiernych towarzyszy broni opowiada się przeciwko skorumpowanemu królowi Anglii. Zbuntowany bohater udaje się do Nottingham, gdzie poznaje pełną animuszu Lady Marion (nagrodzona przez Akademię Cate Blanchett). Zafascynowany jej osobą zrobi wszystko, by zdobyć serce tej pięknej kobiety i ocalić jej rodzinne ziemie przed zbliżającym się zagrożeniem. W konsekwencji dramatycznych wydarzeń, Robin i jego ludzie zostaną wciągnięci w krwawą wojnę, która zadecyduje o przyszłej chwale Anglii oraz rozsławi legendę szlachetnego banity.

Gdy świeżo poślubiona panna młoda (Samara Weaving) wchodzi do bogatej, ekscentrycznej rodziny (Adam Brody, Henry Czerny, Andie MacDowell) swego męża (Mark O'Brien), zmuszona zostaje do udziału w uświęconej wieloletnią tradycją zabawie, a ta zmienia się w zabójczą grę, w której każdy uczestnik walczy o przetrwanie.

Na swoje alter ego Bergman wybrał 80-letniego profesora Borga, który jedzie z synową ze Sztokholmu do Lund na obchody własnego jubileuszu naukowego. Podróż staje się dla niego wędrówką przez obszary pamięci, refleksją nad życiem i stosunkami z ludźmi. Bohater przywołuje we wspomnieniach swoją pierwszą niespełnioną miłość, nieudane małżeństwo, trudne ojcostwo. Bliskość śmierci sprawia, że Borg uświadamia sobie, iż apodyktycznością, chłodem i obojętnością odgrodził się murem od innych, skazał się na rozpaczliwą samotność. Teraz będzie starał się powoli ów mur burzyć (co jest jedynie subtelnie zasygnalizowane, ale i tak stanowi wyjątkowy w twórczości reżysera promyk optymizmu).

Film będący adaptacją telewizyjnej sztuki Hortona Foote'a. Późne lata czterdzieste. Starsza kobieta, mieszkająca razem z synem i synową, pozostaje z nimi w stałym konflikcie. Pewnego dnia decyduje sie wyruszyć bez ich wiedzy w ostatnią podróż do swej rodzinnej miejscowości w Texasie.

Einar Gilkyson to emerytowany właściciel rancza. Mineło już dziesięć lat od śmierci jego syna, ten jednak nadal nie potrafi się z tego otrząsnąć. Wiedzie bardzo spokojne życie i chce doczekać końca swoich dni w samotności i cierpieniu, spokój ten przerywa jednak przyjazd jego synowej. Jean przywozi ze sobą dziewczynkę o imieniu Griff, przysięgając, że to wnuczka Einara. Życie Gilkysona zostaje nagle wywrócone do góry nogami. Odżywają złość i oskarżenia, ale jedenastoletnia Griff powoli zmiękcza jego twarde serce...

Ja to mam szczęście to serial komediowy opowiadający losy przezabawnej pięcioosobowej rodziny. Akcja głównie dzieje się w kuchni – miejscu rodzinnych spotkań, gdzie poruszane są tematy codzienne, czasami komiczne, czasami tragiczne, gdzie się plotkuje przy kawie lub wypłakuje przy tabliczce czekolady. W rodzinie rządzi twardą ręką Joanna, z zawodu pielęgniarka. Jej obecny mąż Jerzy, oddany bezgranicznie i zakochany po uszy, pracuje jako deweloper. W domu jest troje dzieci: Ela –córka Joanny z poprzedniego związku, nastoletni syn Jerzego oraz 8-letnia Zosia, córka Jerzego i Joanny. W wychowaniu dzieci uczestniczą także była żona Jerzego i były mąż Joanny. Swoje trzy grosze wtrącają także dziadkowie: rodzice Joanny oraz pełna temperamentu, kochająca życie i… mężczyzn matka Jerzego. Taka mieszanka prowadzi do wielu zabawnych sytuacji.

Joseph Kotcher, emerytowany komiwojażer, mieszka ze swoim synem Geraldem i synową Wilmą w Los Angeles. Zajmowanie się młodszym wnukiem Duncanem nie uśmiecha mu się, więc doprowadza Wilmę do rozstroju nerwowego i w końcu w jego miejsce zatrudnia ona jako opiekunkę studentkę Ericę. Jednak dziadek Kotcher ciągle irytuje nerwową Wilmę, więc przekonuje Geralda, aby znalazł mu inne mieszkanie - w domu dla emerytów.