Filmy Iran

33-letni Ali (Ali Zali) mieszka wraz ze swoim 5-letnim synem Amirem Hosseinem (Rastin Hajbabaee) w małym domu w południowym Teheranie. Mężczyzna pracuje w firmie handlowej, w której odpowiedzialny jest ze kafeterię. Pierwszą rzeczą, którą zauważa się w jego domu, jest nieobecność kobiety. Ali bardzo pragnie zadowolić syna i zaspokoić fascynację samochodami. Planuje kupić auto od swojego przyjaciela Hamida. Po pożyczeniu pieniędzy od przyjaciół, z banku oraz wykorzystaniu wszystkich oszczędności, Aliemu, udaje się uzbierać kwotę potrzebną do dokonania transakcji. Niestety ogromna inflacja uderza w Iran, co prowadzi do gwałtownego wzrostu cen. Głęboko zasmucony Ali stara się dotrzymać obietnicy, którą złożył i mimo wszystko kupić samochód.

Pewna matka z Teheranu ma coś do załatwienia w centrum handlowym. Zostawia więc swoją córkę w samochodzie, aby podskoczyć do środka. Splot zdarzeń sprawia, że udziela tam pomocy starszej kobiecie. Dochodzi do tragedii, która sprawia, że bohaterka musi stanąć twarzą w twarz się z skutkami swoich czynów.

Furmanka z lodem jedzie przez surowy, pustynny krajobraz. Prowadzi ją Lotfollah (Ali Bagheri znany z filmów Mani Haghighi), pracujący od 40 lat w położonej na perskiej prowincji cegielni. Gdy dojeżdża na miejsce, dostaje polecenie od jej właściciela, aby zebrać wszystkich pracowników - ma im coś do ogłoszenia. Zaczyna przemowę będącą niejako refrenem filmu, powracającym miarowo między scenami, w których poznajemy życie personelu zakładu. Lotfollah, jako jego kierownik, zaangażowany jest właściwie we wszystkie tutejsze sprawy: utarczki, miłości, tajemnice... Najważniejszy okazuje się tu jednak nastrój tej krainy - kamera powoli odsłania nie tylko jej dyskretne piękno, ale i piekło tutejszego życia, bardziej skomplikowanego, niż można by przypuszczać.

Tak jak w swoich najwybitniejszych dokonaniach – Kolory raju i Dzieci niebios Majid Majidi wraca do portretowania małoletnich bohaterów (Rouhollah Zamani za rolę jednego z nich dostał w Wenecji nagrodę Mastroianniego). W tamtych filmach jednak musieli mierzyć się z nieprzystającymi do ich wieku problemami, bo z pomocą zaklętej w nich metafory reżyser starał się opowiadać o aktualnej kondycji społeczeństwa. Z Dzieci słońca o współczesnym Iranie też można się sporo dowiedzieć, choćby tego, że nie radzi on sobie z narkotykami oraz asymilacją uciekinierów wojennych z Afganistanu. Ale już dzieciom pozwala się tu być dziećmi – przynajmniej po części. Oglądamy perypetie czterech wychowanków ulicy, którym marzy się skarb ukryty w podziemiach socjalnej szkoły.

Film przedstawia historię dwojga muzyków, Negar i Ashkana, którzy po wyjściu z więzienia próbują założyć rockowy zespół. Popełnili „zbrodnię” grania zachodniej muzyki w dogmatycznym, islamskim społeczeństwie (sytuacja Negar jest gorsza, gdyż kobietom nie wolno grać ani śpiewać jakiejkolwiek muzyki). Szukają również sposobu na zdobycie paszportów i wiz dla siebie i dla przyszłych członków zespołu, aby wyemigrować do kraju, gdzie istnieje wolność artystycznej ekspresji.

Film opowiada o Mamo - "kurdyjskim Mozarcie", który po upadku Saddama Husseina jedzie na koncert do irackiego Kurdystanu. Jego utopijna wizja "muzyki wolności" wydaje się bliska spełnienia. Dopełnieniem koncertu ma być kobiecy śpiew, który od czasu rewolucji islamskiej jest zakazany w Iranie, lecz stanowi nieodłączny element tradycyjnej muzyki Kurdów. Również muzyka Mamo skomponowana jest tak, że jej istotę stanowi kobiecy głos. Dlatego Mamo zamierza wziąć ze sobą w tę podróż śpiewaczkę i "przemycić" ją przez granicę irańsko-iracką, która przecina w pół jego ojczyznę... Podróży towarzyszy zła przepowiednia w związku ze zbliżającą się pełnią księżyca. Mamo nie zważa jednak na ostrzeżenia i złe wróżby, nic nie jest w stanie zmusić go do zmiany planów.

Karim jedzie do miasta, aby oddać do naprawy aparat słuchowy swojej córki. Podwozi pewnego mężczyznę na swoim motorowerze i dostaje za to całkiem sporą sumę, postanawia więc zostać taksówkarzem. Codziennie jeździ do miasta i przywozi stamtąd różne graty - stare meble, części samochodowe itp. Wkrótce podwórko Karima przeradza się w złomowisko a on sam - z przyjaznego i chętnego do pomocy - w zachłannego i skupionego jedynie na swoich rupieciach człowieka. Nie znajduje czasu dla rodziny, zapomina o problemach żony, a kiedy widzi, jak ta oddaje biednym sąsiadom drzwi, bez skrupułów je zabiera. Jednak pewnego wieczora, kiedy sortuje swoje zbiory, łamie nogę. Przykuty do łóżka, znów obserwuje swoją żonę i dzieci, które z wysiłkiem próbują zarobić pieniądze, aby przeżyć. Na własne oczy widzi, jak wiele pomocy otrzymują od sąsiadów w tych trudnych chwilach.

Rodzina powoli budzi się w samochodzie. Ojciec siedzi na tylnym siedzeniu z nogą w gipsie, na której niczym na pianinie gra jego kilkuletni syn. Starszy syn niespokojnie krząta się wokół samochodu, czym budzi wypoczywającą na przednim fotelu matkę. Gdzie jadą, jaki jest cel ich wędrówki i co sprawia, że wszyscy są podenerwowani? Nie wiadomo, tę zagadkę będziemy rozwikływać sznurek po sznureczku. Ale to nie w powoli zdradzanej tajemnicy tkwi siła tego filmu. Film napędzają bowiem znakomicie rozrysowane relacje rodzinne.

Składający się z czterech opowieści o tęsknocie i miłości, a także imigracji i tożsamości film fabularny, który jest dziełem dwójki reżyserów zajmujących się złożonym tematem nielegalnej imigracji czy „imigrantów bez dokumentów”. Każda historia rozgrywa się na innym etapie podróży migrantów, w trzech różnych krajach: Iranie, Grecji i Anglii. Oryginalne dzieło filmowe prezentujące cztery historie migrantów, które rozgrywają się na innym etapie ich podróży, od Iranu przez Europę do miejsca, które mają nadzieję nazwać domem. Produkcja zdobyła trzy nagrody na Bucharest Film Awards.

Ali, mimo iż pracuje na nocną zmianę, każdą wolną chwilę poświęca pięknej żonie i córeczce. Uciekając przed stresującym życiem w Teheranie, mężczyzna oddaje się ulubionemu hobby - polowaniu. Życie Alego przybiera dramatyczny obrót, kiedy jego żona Sara przypadkowo ginie w strzelaninie między policją a demonstrantami. Po frustrujących doświadczeniach na komisariacie główny bohater Myśliwego rozpoczyna własne śledztwo, i w akcie zemsty zabija policjantów na stołecznej autostradzie. Ścigany przez policję ucieka do podmiejskiego lasu. Z myśliwego staje się celem polowania, nie składa jednak broni...